W ramach odstresowania się od sesji, krótki tutorial używania gita. 
Czym jest git można sprawdzić tutaj, dlaczego warto go używać, można poczytać tutaj lub posłuchać tutaj (tak, przesłuchałem to X razy i jakoś wyszło podobnie, sio marudy 
). A dzisiaj kilka podstawowych poleceń jak używać gita (jeżeli następnym razem napiszę o gitcie będzie to porównanie szybkości między gitem, hg, bazarem i svnem, z kolorowymi wykresami! Można obstawiać wyniki, a zwycięzca dostanie nagrodę niespodziankę).
Pierwsze co musimy wiedzieć to format poleceń gita:
Czyli czym (gitem), co i na końcu komu. Była jeszcze wersja z łączeniem poleceń myślnikiem:
Ale (przynajmniej u mnie) już ona nie występuje. Druga ważna rzecz, to konfiguracja gita. Git do każdego commita dodaje dane osoby, która go zrobiła, więc należy mu je najpierw podać zanim cokolwiek zaczniemy robić:
git config --global user.email matthew@matthew.org.pl
Myślę, że to nie wymaga tłumaczenia, więc teraz przejdziemy do zabawy. Wchodzi do katalogu, który chcemy objąć kontrolą wersji i wydajemy takie oto polecenia:
git add .
git commit -m "komentarz"
Pierwsze polecenie zakłada nam lokalne repozytorium w naszym katalogu. Drugie dodaje wszystkie pliki z bieżącego katalogu do indeksu, natomiast ostanie bierze nasze pliki z indeksu i włącza je do repozytorium (parametr “m” odpowiada za dodanie komentarza do commitu). Teraz możemy sobie napchać do katalogu kolejne pliki, edytować istniejące i lecimy z gitem:
git commit -a -m "komentarz"
Dodajemy plik.c oraz commitujemy całość do repozytorium. Brak parametru “a” spowodowałby dodanie do repo tylko pliku plik.c. “a” mówi gitowi o automatycznym dodaniu wszystkich plików które zostały zmodyfikowane lub usunięte (dzięki temu nie musimy ponownie wydawać polecenia add dla każdego z nich). Jeżeli teraz byśmy chcieli umieścić nasz kod gdzieś na zewnątrz wydajemy polecenie (tak będzie wyglądało w przypadku GitHuba):
Oczywiście adres nie jest najprzyjemniejszy do zapamiętania, więc możemy go sobie skrócić w ten sposób:
Origin jest ogólnie przyjętą nazwą dla głównego zdalnego repozytorium. Tak samo jak master jest ogólnie przyjętą nazwą dla głównej gałęzi w dowolnym repo. Jednak co nam po repozytorium które umieściliśmy na serwerze? Trzeba je jeszcze pobrać, a robi się to tak:
I dostajemy katalog z naszą lokalna kopią repozytorium. Warto jednak by go od czasu do czasu aktualizować. Robimy to poprzez polecenie pull:
Jednak ono ściąga i łączy repozytorium zdalne z naszą lokalną gałęzią bez pytania. Rozwiązaniem tego problemu jest używanie kombinacji fetch + merge:
git merge origin/master
Pierwszym poleceniem pobieramy główną gałąź zdalnego repozytorium do “zdalnej”, głównej gałęzi, a drugim łączymy je z gałęzią w której aktualnie się znajdujemy (czyli w master). Po drodze możemy również sprawdzić różnice między obiema gałęziami:
Na razie to tyle, jeżeli będzie zainteresowanie tym tutorialem to następnym razem opowiem o gałęziach w gitcie. Do zobaczenia, wracam do nauki.
